Pagkatapos ng TEH Talks *2018 pa pala ito.

7/01/2019 Japhet 0 Comments

*Kanina nag-kakalkal akong mga kung ano-anong pinagsusulat ko noon nung makita ko itong love letter ko sa sarili ko. Ewan ko, love letter bang maitatawag ito? 2018 pa ito. Naalala ko ito yung umuwi akong umiiyak dahil pakiramdam ko hindi ako kabilang. Di ko makita tribe ko. Iniisip ko kung may hinahanap ba ako o sadyang nawawala talaga ako?

----------------------------

Dati, LGBTQI+ is only a label I put myself into. Masaya na akong masabing parte ako nung community through online. Keyboard warrior ng sangkabaklaan. Nakikibaka, nagrere-tweet, nagshishare para sa bayan, para sa mga bakla, para sa mga susunod na ako. Akala ko alam ko na ang lahat tungkol sa akin, sa karapatan ko, sa hinaing ng mga kagaya ko at sa makulay na mundo ng mga rainbows and unicorns. Akala ko... pero hindi pala.  

Kahapon umattend ako ng TEH Talks, isa siyang gathering for LGBTQI+ community na open to all. Doon ay magshishare ang mga speakers mula sa ibat-ibang field of expertise ng mga sarili nilang stories to show why Pride is Power. Si Samantha Lee na isang filmmaker ay nag-kwento tungkol sa kaniyang pursuit of representation in media. Si Maynilad COO Randy Estrallado naman eh nag-share ng struggles niya as a gay man in the corporate industry and how he overcome all those private sector shits. Si Mela Franco Habijan ay makulay na sinalaysay kung paano niya pinakawalan ang kaniyang inner Queen habang si Rajo Laurel naman ay nagkwento kung paano ang kaniyang confidence as a gay man lead him to where he is right now. Pagkatapos ng roughly 4 hours na talk, umalis ako sa venue na mabigat ang dibdib. Hindi ko nakita ang sarili ko sa ni-isa sa kanila. Hindi iyon ang istorya ko. Hindi iyon ang mga naging struggles ko. Biglang nag-rewind ang lahat sa akin. Biglang nanlambot ang tuhod, hindi ako mapakali, hindi ako makahinga. Ngayon ko lang naramdaman yung impact ng mga bagay na nangyari sa akin noon. Hindi naman ako ganito. Bakit kung kailan nag-immerse ako sa community dun ako nakaramdam ng lungkot. Siguro naumpog ako.

Hindi naman siguro ako nag-iisa. Marami pang kagaya ko. Gaya ni Samantha Lee, naisip ko sino kayang nagrerepresent sa mga kagaya ko? Bigla na lang akong naiyak. May mga tao bang kagaya ko? Para akong tangang ngumangawa sa gilid ng kalsada. Ang bigat. Ang bigat-bigat. Ako lang ang makakaintindi ng pinagdadaanan ko ngayon. Babush!

0 comments: