ANG GULO-GULO-GULO-GULO!

7/01/2019 Japhet 0 Comments

Hoy Japhet! Huwag ka na iiyak sa mga talks ulit kasi hindi nakaka-ganda at lalong-lalo na nakakabahala ang mental state mo. Hindi ko alam kung anong nangyari sa akin kanina. Gumising ako ng maaga para tumulong sa Community Meeting ng MMPride. Pagkatapos, tumakbo ako sa talk ng PANTAY kasi alam ko ang energy ng Youth at gusto kong tumulong. Willing ako mag-pagamit kahit sa anong organisasyon basta lang hindi ako mamatay na wala akong ginawa. Gusto ko din magkaroon ng malalim na pag-unawa sa pinagdadaanan ko. Kanina narinig ko yung pinag-uusapan ng katabi ko (Hello! Kung nababasa niyo!), sabi niya ang secret daw to genuine happiness ay pagiging grateful. Totoo naman, naging masaya naman ako noon, nakahanap ako ng work, nagawa yung mga bagay na gusto ko, naging complacent. Kahit alam kong may mali, sinubukan kong magbulag-bulagan at maging piping saksi sa lahat pero natalo ako ng kakatihan ng lalamunan ko. Sukang-suka na ako sa sistemang ito. Hindi ko matanggap na dahil sa pagiging grateful ko ay masyado na akong naging bersyon ng taong kinamumuhian ko. Noong nasa call center pa ako, sobrang naging resilient ako sa lahat ng bagay. Tinatanggap ko lahat kahit alam kong mali dahil grateful ako na hindi kagaya ng iba ay may trabaho ako. Wala akong paki-alam sa nararamdaman ng iba, basta ang mahalaga ay ako. Isang araw, habang rumaraket ay tinamaan ako ng lintek. Meron akong isang istoryang narinig na sobrang bumagabag sakin. Pakiramdam ko ay may kung anong barang ang istorya na yun dahil pilit nitong binuksan ang aking tenga para makinig pa sa mga kwento ng iba. Ang bigat sa loob na walang gawin pero sinabi ko sa sarili kong Pinoy ako! Resilient ito sa mga ganyang bagay. Normal sa akin ang abuso at patayan. Dumaan ulit ang mga panahon na wala akong ginawa hanggang sa umabot na ako sa ganito. Babalik at babalik parin pala ako sa lansangan. May katapusan kaya ang mga ito? Maaring sabihing oo, pero sa mga nakaranas ng pang-aabuso at naputulan na ng dila sa pakikibaka, para itong isang malaking bangungot.

Naka-upo ako ngayon sa loob ng opisina at hindi alam kung saan pupunta itong sinusulat ko pero gusto kong magsulat. Ito na lang kasi pakiramdam ko ang meron ako bukod sa maskarang araw-araw kong sinusuot.

Minsan iniisip ko, yung mga kagaya kaya talaga namin na nasa ibaba ay sincere na tinutulungan ng mga komunidad at mga organisasyong ito, or isa lamang kaming props, instrumento para masabi nilang they really care? Mali namang isipan ko sila ng mali kasi nakita ko namang ginagawa din nila yung best nila, pero bakit nga ba hindi tayo magtagpo-tagpo sa gitna?

Sobra yung drive ko sa pagtatapos ng 2nd quarter pero wala akong direksyon. Siguro prosesso itong kailangan kong maintindihan, wala pa ako dun, pero ah bahala na. Gawa lang ng gawa. Andiyan naman si Shanti Dope YEH!

0 comments: