Hindi nauubos ang luha

Nung araw na mawala si murphy, ilang beses kong pinigilang lumuha. Alam ko kasi sa sarili ko na dun ako magaling. Sabi ko it's about time na magamit ko ang abilidad ko na hindi umiyak sa mga sitwasyong kagaya nun, pero sadyang hindi ko kaya. 

Hanggang ngayon, patuloy na bumabalik sa aking isipan ang bawat sandaling kasama namin si Murphy. Ang pag-usog niya ng lamesa sa tuwing kakain kami, ang kaniyang bitch face kapag iihi siya sa balcony, ang walang habas niyang pagpapakamot sa pwet, ang araw-araw na struggle namin para lang maibaba at mai-akyat siya sa hagdan, ang panghuhuli niya ng ipis at daga sa labas na kahit anong gawin namin ay hindi namin mapigilan, ang cute na cute na pagkahol niya kapag kumakatok si lola, ang pag-dila at pagtabi niya lagi kay lola kahit naiinis na ito sa kaniya, ang paghihintay niya sa akin kapag nagpupunta ako sa CR, ang pagtabi niya sa paanan ko kapag matutulog, ang pag-sampa niya sa gilid ng kama para mang-gising, ang excited niyang mukha at galaw kapag may bago siyang damit, ang mga maliliit niyang binti, ang pag-liyad niya para magpakamot, ang kaniyang pag-upo, ang kaniyang matulis na ilong na lagi niyang ididikit sayo, at madami pang ibang bagay na na-experience namin sa pag-aalaga sa kaniya. 

Ilang araw na wala sa amin si Murphy pero hindi parin nauubos ang luha ko. Masakit na makita ang mga larawan niya, masakit na marinig na pinag-uusapan siya. Hindi ko alam kung iyon ang paraan ng mga tao para maka-moved on sa pagkawala ng isang minamahal, pero ayoko mag-moved on kay Murphy. Ayokong mawala siya sa alaala ko, ayokong hindi siya maisip sa tuwing babangon ako, ayokong hindi siya makita sa mga panaginip ko. Ayoko mawala si Murphy. 


Goodbye Favorite Perfume :(


garden Milk Perfume Blue Magic

Opisyal na hindi na magpo-produce ang Blue Magic ng paborito kong pabango. Ang sakit-sakit! Alam mo yung pakiramdam mo noong bata ka at ayaw mong pumasok ng school pero pinipilit ka ng  mga magulang mo. Tapos nasa gitna ka ng classroom napapalibutan ng mga batang pabibo at hindi mo kilala, makikita mo yung mga magulang nila sumisilip sa bintana, pero yung iyo, ayun pumasok na sa trabaho. Ganun yung pakiramdam. Ang bigat sa dibdib shuta!

Gumuho ang mundo ko.
Nung isang buwan pa ako naghahanap sa pinaka-malapit na Blue Magic store ng Garden Milk Perfume. Paborito ko talaga ang pabango na ito since 2003 ata or 2005 at para sa akin ay wala siyang katulad. Madami-dami na rin akong na-impluwensyahan na gumamit nito at minsan nga sinasabi nila sa akin na kapag naamoy nila ang amoy na iyon, alam nilang nandun ako. Nuks! Parang multo no? Haha! Ang amoy ng Garden Milk ay parang isang yakap ng isang ina. Pakiramdam ko, bawat damit na inisprayan ko nito ay maiging nilabhan na may purong pagmamahal. Kahit gaano ako kapawisan ay nanatili akong amoy fresh at bagong ligo. Kaya ganun na lang kalaki ang pagmamahal ko sa Garden Milk. Pero ngayong taong ito napagdesisyonan ni Blue Magic na wakasan ang buhay ni Garden Milk. Hindi na sila magpo-produce nito. Hindi ko na muling makikita ang cute na baby na napapalibutan ng hydrangea flowers. Hindi ko na muling malalanghap ang amoy ng pagmamahal. 

Garden Milk Perfume Blue Magic

Hindi ko alam kung ang munting tinig kong ito ay maririnig ng management ng Blue Magic. Sino ba naman kasi ako? Isang hamak lang akong mamimili sa milyon-milyon nilang customers sa buong bansa. Isang hamak na nag-eedit ng videos para mabuhay. Isang hamak na youtuber na wala naman gaanong nanunuod ng videos. Isang hamak na blogger na wala naman masyadong nag-babasa ng blog. Isang hamak na dreamer na balang araw ay nagnanais na makagawa ng sarili niyang pelikula. Ay iba na sorry! Haha! 

Anyway, Garden Milk Baby Labs, your scent will be forever in mah hart and mah sol!

BAKA PUWEDE PA



Madalas kong sinasabi sa sarili ko na baka puwede pa,
baka kaya pang ayusin,
baka hindi pa huli ang lahat,
hanggang sa umabot ako sa ganito - 
Manhid, walang pakiramdam, 
walang pakialam sa nararamdaman ninuman. 
Nagloko, nanakit, naki-apid. 
Sa huli siya ang sumuko.
Natapos ang dapat tapusin, ako ang naging masama.
Ako ang luhaang nagtatago sa ngiti ng aking mga labi. 
Ako ang sugatan na nakatago sa anyo ng isang halimaw.
Ang aking puso wariy hindi matitibag 
ngunit nalulusaw sa kaniya... 
...sa kanilang mga salita. 
Umabot ako sa puntong ang paglaya ay naging kasing kahulugan ng pagtakas,
palayo sa iyong sarili, palayo sa tunay mong kahulugan ng paglaya.

Kung tatanungin mo ako kung bakit pa ako naririto,
iyon ay dahil sa dugong nananalaytay sa aking katawan.
Sa hangin na hindi ako iniwan.
Sa pag-iisip ng pag-asa, na baka puwede pa,
baka kaya pang ayusin,
baka hindi pa huli ang lahat...   



AYOKO MAGKA-ANAK!!!

I know, I know! Noon sinasabi ko sa mga post ko sa Facebook na if someone is planning to have an abortion, they can leave the baby on my doorstep, pero pakshet kayo! Paano niyo magagawa yun. Anyway, ang issue ko ay ito, may inadopt akong aso. WARNING! Ang mga susunod na litrato ay di mo keri, so kung mahina ang sikumura mo, tsupi heeennnyyy!



Sobrang love ko siya dahil sa liit niyang yun ipinagtatanggol niya ako sa tito kong kalahating tao kalahating isda (read here) everytime na hinaharass ako (hahaha! charing lang yung harass ayaw lang talaga ng dog ko na sinusuntok ako kahit laro lang). Ang pangalan niya ay Murphy. I know, I know! Murphy ang ipinangalan sa kaniya ng kaniyang first family and alam kong important yun para sa kaniya so hindi ko na binago. 3rd "furmily" na ako ni Murphy and I can't explain how much I love her. Yung tipong kahit nakakabanas ang kalikutan niya ay hindi mo magawang magalit sa kaniya. Kaya sobra na lang ang pag-aalala ko nang makipag sagupaan siya sa labrador kong si mimi.

Para sa kalaaman niyo guysh, si Murphy ay isang dachshund  dachs·hund - ganyan i-pronounce hindi dashund! so bale short legged siya at mahaba ang katawan, compared sa Labrador breeds na higante pero malambing. Nagkataon na magkaka-period na si Mimi (cute name for a gentle giant huh?) at may pagka-moody siya ng mangyari ang hindi ko inaasahang bloodiest battle ever. Mabilis ang lahat ng pangyayari. Nagulat na lang ako na sinakmal na ni mimi at walang humpay na winawag-wag si murphy. Isang daang porsyentong lakas ang ibinigay ko para mapaghiwalay ang dalawa pero huli na ang lahat. Wak-wak na si Murphy. Akala ko nga katapusan na niya.

Magkabilaan yan -_-
Bonggang bongga ang mga tahing tinamo niya sa vet at mukha na siyang longganisa pagkatapos. Kinailangan kong tumakas sa office para i-interogate ang vet na maghahandle kay murphy. Kasi siyempre diba, hindi pwedeng ganun-ganun na lang. Kailangan kong malaman ang mga bagay bagay bago niya wakwakin si murphy. Ang una kong tanong which I know kayo rin ay mga magkano kaya ang aabutin ng operation? Ang sabi niya, magprepare daw ako ng around 7k pero siyempre bukod pa dun ang gamot, anaesthesia, blood test, at kung ano-ano pa. So mga magkano talaga? Prepare ka 10k ganyan kasi siyempre kailangan mo mag ready para sa post surgery care. Pero ano ba naman ang pera kapalit ng buhay? Kapag stress ka? Tumingin ka lang kay murphy mawawala ang pagod mo. Hayaan ko na lumipad ang pinaghirapan ko, besides kaya naman ako nagtatrabaho eh para may maipakain sa kanila. Oo, nilulutuan ng pagkain ang mga aso ko. Alam ko maraming nagugutom na tao sa mundo, pero nagugutom rin sila!



So ayun na, tinorjak na ng vet si murphy. May mga laman at balat na kailangan alisin dahil talagang wakwak na. Matapos ang operation, hilo-hilo si Murphy. Walang alarm-alarm ang peg niya na parang nagising sa isang masamang bangungot. Iyak siya ng iyak dahil siguro lahat sa kaniya masakit. Ikaw ba naman kayurin at tanggalan ng kung ano-ano diba? Nakakadurog ng puso! Sa puntong iyon, sinabi ko sa sarili ko na syet! AYOKO MAGKA-ANAK! AYOKO! Dahil kung magkakaroon ako ng anak at may mangyaring masama sa kaniya ay hindi ko talaga mapapatawad ang sarili ko. Narealized ko na  ganun pala! So kids kung may plano kayong gumawa ng masama, make sure na kaaway niyo at di kayo ang pupulutin sa ospital dahil shit kayo! Mahirap sa puso at bulsa! 


Sa mga oras na ito, nagpapagaling pa si Murphy, at di ako makatulog ng maayos dahil baka anytime bigla siya maglikot at masayang ang lahat ng sinakripisyo namin. 

Ayun!

Dog Hot Spots Organic Remedy

Dog Hot Spots Remedy
Murphy showing you her sexy assets
Isa ka ba sa mga fur parents na nahihirapan makita ang iyong pinakamamahal na fur baby na kating-kati sa hot spots na dulot ng pababago-bagong weather? Well, UπŸ‘ R πŸ‘ N πŸ‘DAπŸ‘ RYTπŸ‘  PLACEπŸ‘ BAYBEH! Dahil naging problema ko rin ang problema mo! But not ayni mowr! Dahil natagpuan ko na ang para sa akin. Hahaha! Sorry napag-tripan ko yung intro pero kidding aside, kaya ko naman blinog ito eh dahil sobrang saya ko talaga sa effects na naidulat ng product na ito sa mga fur babies ko. Kung hindi mo naitatanong, madami akong anak na may apat na paa. Lahat sila off leash kasi I just cannot make tali because yah! They're kawawa AF! Ilang taon na nga lang sila mabubuhay sa mundo itatali niyo pang mga hinayupak kayo! So ito na nga, every summer kasi, napansin ko na sobra ang paglalagas ng fur ng adopted kong dachshund na si Murphy (Huwag kayo maingay. Hindi niya alam na adopted siya.). Dati , gumagamit kami ng Little John's Organic Dog Soap kaso nagsara na yung pet shop na binibilhan ko sa Makati so medyo nahirapan ako maghanap ng alternative, until one time, habang nag-iikot-ikot ako sa market-market eh nakatsamba ako na may nagtitinda ng mga organic products sa ilalim ng escalator sa tapat ng Mercury Drugs. Katabi ng Human Nature na product eh may isa pang product na hindi pang human! Putsa! Imagine my reaction! So mega tanong ako kay ate na mega sales talk naman sa akin. Yung tipong ang tanong ko eh "So pano mo masasabing effective yan?" sasagutin niya ako nang "Mga ilan ang kukunin mo Ser?", hanggang sa hindi na lang ako nagtanong at nag-based na lang sa label. Nung makita ko yung ingredients eh putsa kumuha na agad ako ng isa. 

Dog Hot Spots Organic Remedy

Dog Hot Spots Organic Remedy
I know medyo pricey, pero arte ka pa, gunduh kuh buh?
Pag uwi mega pahid agad ako sa katawan ni Murphy.  Noong una, medyo naiinis pa ako kasi hindi siya kumportable at napaka-lagkit talaga pero nakita ko kung paano mag-work ang produktong ito.  Hindi siya mabaho kagaya nung green na madre de cacao na ini-spray. Kaamoy niya yung mga matatandang kung ano-ano ang ipinapahid sa katawan sa mga bus para hindi sila mahilo. 


Inaraw-araw ko yung pag pahid hanggang sa finally, hindi na niya kailangan magdamit ulit. Although dinadamitan ko parin siya occasionally kasi ang cute niya. Nagkakaroon ako ng moments na ang nakikita ko sa peripheral vision ko eh maliit na batang gumagapang! Shit! Chilling pero exciting! Nakakawala ng stress! 

Murphy:  hiding her imperfection to avoid judgement from "judgers" 

Going back, walang isang buwan, bumongga na ulit si Murphy! Ready na ulit siyang umawra at rumampa sa BGC kahit walang saplot! 

Ang shiny naman ng coat ng batang ito! Kanino bang anak ito?
Ang post na ito ay hindi sponsored at hindi nagpapatunay na may himala! 

PS, Mimi the labrador use it too! And she likes it AF!

Dog Hot Spots Organic Remedy

Dog Hot Spots Organic Remedy

Dalhin mo naman ako sa Batanes

Nakaka-tuwa ang mga pangyayari sa buhay ko nitong mga nakaraang araw. Naalala ko kung gaano ko hinihikayat ang officemate ko na sumali sa isang pa-contest ng Power Mac Philippines kung saan magbibigay sila ng scholarship sa isang film camp na gaganapin sa Batanes. Oo BATANES AF! Habang sobrang pinipilit ko siya dahil alam ko kung gaano siya kagaling when it comes to cinematography and other technical aspects of filmmaking, sa loob-loob ko ay may tumatalong duwende na pilit sinasabing "shuta ka! Kunwari ka pa eh ikaw talaga ang gustong sumali diyan, mandadamay ka pa ng iba". Haha! Totoo! Gusto ko talagang sumali. Ilang taon na rin akong binabagabag ng duwendeng ito tungkol sa mga istoryang nasulat ko na nakaimbak lang sa computer. Walang nangyayari sa kanila, tabi-tabi lang silang nagbubulungan sa loob ng drive at siguro isinusumpa ako, bakit ko pa sila isinulat kung wala rin naman akong kumpyansa sa kanila. Hindi naman sa wala akong kumpyansa, gusto ko lang talagang maging hinog sa larangan ng pagkukuwento. Sinubukan kong mag inquire noon sa workshop ni Armando Lao pero overwhelmed ako sa presyo. Hindi kalakihan ang kinikita ko at kahit alam kong investment ang workshop na iyon ay..... teka nagigi na akong ma-drama. Basta punyeta! Sinabi ko na lang sa sarili na time will come at maikukwento ko rin kayo, so ayun na. 

Lumipas ang mga araw, ang daming deadline sa office, nakagat ni mimi si muprhy (different post, mahabang istorya) at gumastos ako ng malaki para sa surgery, hindi ko na naisip ang pa-contest ni mayor. Dumating ang deadline at ang nasa isip ko lang ay, baka sabi ni universe, hindi ko pa time so kebs na lang ako and nagpaka grateful na meron pa akong bubong sa ulo, may pagkain pa sa ref, at nadiscover namin na ilegal palang nanguha ng kamias ang kapitbahay kaya ayun na-kapre. Kinailangan mag Atang sa likod ng bahay (siguro ikukwento ko na lang din sa ibang post). 

Pumatak ang 7pm - deadline noong March 24, kebs parin ako sa punyetang dwende sa loob ko. Habang nagpi-facebook, nagulat ako na mabasa ang notification na extended ang submission ng pacontest ni Mayor Power Mac. 



Biglang sumigaw ang dwende sa loob ko na nyeta ka ang dami mong arte! Dali-dali akong kumuha ng ballpen at ayun bigla na lang ako nakapag sulat. Tamang-tama rin na may artistahin akong kasama sa bahay na mahilig sa mga istoryang kinukwento ko (martin rules) kaya may instant akong super star. In 3 hours, natapos namin ang video sa tulong ng aking iphone 5s at macbook pro (not sponsored haha). Nakakatawa nga na habang sinesend ko ang entry ay parang mas excited pa si martin sa akin. Nung gabi din na iyon, naalala kong tumawag pa ako sa english expert kong kaibigan na si Gladish. Hindi kasi ako magaling sa english at paggawa ng synopsis so siya na pinagawa ko. Dahil mabagal siya magreply, nauwi ang log line ko sa ganito:



Nyeta diba? Gayunpaman, masaya ako na out of almost 200 (so siguro mga 198 ganyan) na nag-submit, nakapasok ako sa top 20.

look Ma! Pa! That's Me!

Hindi man nila ako mapili sa top 10, bahala sila diyan! Iiyak talaga ako. Please naman! Haha! Basta naniniwala ako na darating din yung oras ko. Kung di man dumating at mamatay ako bigla, putsa magmumulto talaga ako, yung tipo ng mumu na pagmumulan ng maraming horror stories. So kung ayaw niyong multuhin ko kayo, tulungan niyo naman akong makapunta ng Batanes. I-share and lagyan niyo naman ng reaction yung video ko sa facebook. Kahit angry ok lang! Seryoso ako guysh! Mumultuhin ko talaga kayo.